Değerli Anne-Babalar,

Duygu düzenleme ve kendini sakinleştirme becerileri bebeklikten itibaren ebeveyn desteği ile birlikte gelişmeye başlar. Daha ilk aylarda bir bebek ağladığında; bakım verenlerinden birinin onu sallamasına, kucağına almasına, okşamasına, nazik bir ses tonuyla konuşmasına ihtiyaç duyar. Ebeveynin bu desteği sayesinde de zor duygularda sakinleşmeyi öğrenir. Ancak bu zamanlarda farklı nedenlerle sevgi ve ilgi yoksunluğu çeken, sakinleşmesine destek verilmeyen çocuklar zor duyguları düzenleyemez. Çünkü nasıl yapılacağını bilemez. Okul öncesi dönemde de çocuklar hala kendini sakinleştirmede zorlanır. Henüz bilişsel ve duygusal gelişimleri bu denli gelişmemiştir. Yani çocuklarınız hala sakinleşmek için sizlere ihtiyaç duyuyor.

‘Git odanda sakinleş.’

‘Benim yanımda ağlama. ‘

‘Ağlamanı bitir öyle gel.’

Yukarıda bahsedilen söylemler çocuğu yalnız ve çaresiz hissettirir. Elbette ağlamasına müsaade edebiliriz ancak ebeveyn olarak çocuğumuzun yanında bulunmak, onun zor duygusuna eşlik etmek, ihtiyacına uygun olarak sarılmak ve okşamak sorumluluğunu taşıyoruz. Çocuğunuz zor bir duygu yaşarken siz de zorlanabilirsiniz. Öfkelenebilir ya da üzülebilirsiniz. Psikolojik olarak zor zamanlar yaşayabilirsiniz. Sizin de sakinleşmeye ihtiyacınız olabilir. Ancak unutmayın ki yetişkin olarak sizin kendinizi sakinleştirmek için gerekli becerileriniz gelişmiştir. Bu durumda çocuğunuzu dengelenmesine yardım edecek kişi sizsiniz.

Siz de fikirlerinizi veya yaşadıklarınızı bize iletebilirsiniz.

Zerrin KÖSE CAN
Uzm. Psikolojik Danışman